Je herkent het aan hoe iemand een ruimte binnenkomt.
Aan hoe snel iemand schrikt.
Aan hoe moeilijk rust voelt.
Aan hoe hard iemand zijn best doet.
Basisvertrouwen is niet: optimistisch zijn.
Niet: positief denken.
Niet: geloven dat alles goed komt.
Basisvertrouwen is dit:
Het gevoel dat je hier mag zijn, ook als je niets bewijst.
Veel mensen hebben dat nooit echt ontwikkeld.
Niet omdat hun ouders faalden.
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat hun systeem vroeg heeft geleerd:
opletten is veiliger dan ontspannen.
Dus werden ze alert.
Aangepast.
Sterk.
Zelfstandig.
En ergens onderweg werd dat normaal.
Ik zie mensen die alles “goed” doen in het leven,
maar bij stilstand onrust voelen.
Alsof rust gevaarlijk is.
Mensen die zeggen:
“Het gaat goed hoor”
maar hun lichaam staat altijd aan.
Mensen die niet kunnen ontvangen,
niet kunnen leunen,
niet kunnen wachten
zonder spanning.
Niet omdat ze niet willen.
Maar omdat hun lichaam nooit heeft geleerd
dat het leven hen draagt.
Gebrek aan basisvertrouwen ziet eruit als:
Altijd bezig zijn
Moeite met loslaten
Snel schuld of verantwoordelijkheid voelen
Jezelf overeind houden, zelfs als je moe bent
Geluk wantrouwen (“wanneer gaat het mis?”)
En het wrange is:
de buitenwereld beloont dit vaak.
Doorzettingsvermogen.
Verantwoordelijkheid.
Betrouwbaarheid.
Maar vanbinnen leeft iets anders:
een stille vermoeidheid.
Een diep verlangen om eindelijk te mogen zakken.
Basisvertrouwen herstelt zich niet door harder te werken.
Niet door nog meer inzicht.
Niet door jezelf toe te spreken.
Het ontstaat wanneer het lichaam ervaart:
ik hoef niet meer op wacht te staan.
Dat is geen mentale beslissing.
Dat is een lichamelijke herinnering die opnieuw geleerd wordt.
En wanneer dat gebeurt, verandert er iets fundamenteels:
Je ademt dieper.
Je hoeft minder te controleren.
Je voelt je gedragen, zelfs in onzekerheid.
Niet omdat het leven ineens makkelijk wordt,
maar omdat jij niet meer alleen staat tegenover het leven.
Basisvertrouwen is geen doel.
Het is de grond waarop je leven rust.
En veel mensen ontdekken het pas
wanneer ze stoppen met rennen
en zichzelf eindelijk durven te voelen.
Al manifesteert het basisvertrouwen zich meer via ons handelen dan via ons gevoel en gedachten.
Een soort weten dat geen weten is.
Voor wie voelt dat dit resoneert:
ik begeleid mensen in een 3-daagse waarin we werken aan basisvertrouwen en veiligheid in het lichaam (bekijk de training),
of individueel, afgestemd op wat zich bij jou aandient.
Niet om je te veranderen,
maar om je systeem te laten ervaren dat het niet meer hoeft te vechten.
Lieve groet, Roosje
